පශ්චාත් නූතනවාදය නම් ගොන්පාර්ට් එක හදුනාගනිමු – 6 කොටස – පශ්චාත් නූතනවාදී ඥාණවිභාගය

අපි මේ වෙනකොට බටහිර දේශපාන දර්ශනයේ එක්දහස්  හයසිය ගණන් වල සිට එක්දහස් නවසිය පනහ දශකය දක්වා ඉතිහාසය පිළිබදව කතා කරල තියනව. කළින් කිව්ව පරිදි එක්දහස් නවසිය පනහ දශකය වෙනකොට මාක්ස්වාදයත් සමාජවාදයත් න්‍යායාත්මකවත්, ප්‍රායෝගිකවත් දැඩි අර්බුදයක සිටියේ. පශ්චාත් නූතනවාදය එක් දහස් නවසිය පනස් ගණන් වලදි ඇති වුනේ මේ අර්බුදයෙන් වම බේරගන්න ප්‍රයත්නයක් වශයෙන්. ඔවුන් මේ උත්සහය කරපු ආකාරය අපි දැන් කතා කරමු.

පශ්චාත් නූතනවාදී ඥාණවිභාගයේ හරයේ තියෙන්නේ භාෂාව. නීතිය, විද්‍යාව, දේශපානය, සාහිත්‍යය වගේ දේවල් ගැන කතා කරද්දි පශ්චාත් නූතනවාදින් හා නූතනවාදින් අතර වෙනස තියෙන්නේ ඒ ඒ වස්තු විෂයයන් සම්බන්ධයෙන් පමණක් නෙවෙයි. ඒ වස්තු විෂයයන් පිළිබදව සාකච්ඡා කරන ක්‍රමවේදය සම්බන්ධයෙනුත් ඔවුන් වෙනස් මත දරනව.

ඥාණවිභාගයේදී භාෂාව සම්බන්ධයෙන් අහන ප්‍රශ්නයක් තියනව. ඒ තමයි භාෂාවත් යතාර්ථයත් අතර සම්බන්ධය මොකද්ද කියන එක. අනෙක් ප්‍රශ්නය තමයි භාෂාවත් ක්‍රියාකාරකමුත් අතර සම්බන්ධය මොකද්ද කියන එක. භාෂාව පිළිබද ඥාණවිභාගයේදී මතු කරන ප්‍රශ්න ඥාණවිභාග විඤ්ඤාණය පිළිබදව අසන ප්‍රශ්නවලින් උප කොටසක්. විඤ්ඤාණයත් යතාර්ථයත් අතර සම්බන්ධය කුමක්ද, විඤ්ඤාණයත් ක්‍රියාකාරකමුත් අතර සම්බන්ධය මොකද්ද කියන එක ඥාණවිභාගයේ ඉතා වැදගත් ප්‍රශ්න දෙකක්. මේ සම්බන්ධයෙන් නූතනවාදී මතයත්, පශ්චාත් නූතනවාදී මතයත් අතර විශාල වෙනසක් තියනව.

නූතන යතාර්ථවාදියෙක්ට අනුව විඤ්ඤාණය ඥාණාත්මකයි වගේම කෘත්‍යාත්මකයි. එනම්, විඤ්ඤාණයේ ප්‍රධානම කාර්යභාරය තමයි යතාර්ථය පිළිබද දැනුමක් ලබාදීම. එහි අනෙක් කාර්යභාරය තමයි යතාර්ථය පිළිබද ඒ දැනුම යතාර්ථය තුළ ක්‍රියාකාරකම් වලට පරිවර්තනය කිරීම.

අනෙක් අතට පශ්චාත් නූතනවාදින්ට අනුව යතාර්ථයක් කියල දෙයක් නැහැ. ඒ නිසා විඤ්ඤණයට බැහැ යතාර්ථය පිළිබද දැනුමක් ලබා දෙන්න. ඒ අනුව විඤ්ඤාණය ඥාණාත්මක  නැහැ. නමුත් එය කෘත්‍යාත්මකයි. එනම් එය ක්‍රියාකාරකම් වලට පොළබවනව. ඒ අනුව ක්‍රියාකාරකමුත්, යථාර්තයත් අතර කිසිම සම්බන්ධයක් නැහැ.

නූතනවාදින්ට අනුව වචන වලට වෙස්මුහුණක් තියනව. එනම් යම් යම් අවස්ථාවලදී  වචන වල තේරුම් වචනානුසාරයෙන්ම නොගත යුතුයි හා වචන හැමවිටම පරිසිද්ධීන් (facts) ගැන කියනව කියල නොසිතිය යුතුයි කියල. මිනිස්සු සමහර අවස්ථාවලදී ව්‍යංගාර්ථයෙන් කතා කරනව. ඒත් එක්කම සමහර අවස්ථාවලදී අමූලික බොරු කියනව. සමහර වාක්‍යය වලට විවිධ මට්ටම් වලදී විවිධ තේරුම් තියනව. ඉතින් නූතන්වාදින්ට අනුව වචන වල අර්ථය පහදනව කියල කියන්නේ වචනවල සැබෑ තේරුම යතාර්ථයට සාපෙක්ෂව වටහා ගැනීම. මේ අනුව නූතනවාදින්ට අනුව වචනවල අර්ථය පහදනව කියන්නේ ඥාණාත්මක, යතාර්ථය වටහා ගැනීම අරමුණු කරගත්ත දෙයක්.

අනෙක් අතට පශ්චාත් නූතනවාදින්ට අනුව වචනවල අර්ථය පැහැදිලි කිරීම කවදාවත් යතාර්ථයෙන් අවසන් වෙන්නෙ නැහැ. භාෂාව සම්බන්ධවෙන්නේ භාෂාවටම පමණයි. කවදාවත් එය භාෂාවෙන් පිට වාස්තවික යතාර්ථයක්ට සම්බන්ධ වෙන්නේ නැහැ. ඩෙරීඩාට අනුව අපිට කවදාවත් භාෂාවෙන් පිට යන්න බැහැ. භාෂාවට භාෂවෙන් පිට භාෂාමය නොවන යතාර්ථයක් නැහැ. ඒ අනුව ඇත්ත හෝ බොරුව කියල දෙයකුත් නැහැ. යම් වාක්‍යයක් බොරුයි කියල නූතනවාදින්ට කියන්න පුලුවන් ඒ වාක්‍යයට සමපාත නොවන යතාර්ථයක් තියනව කියල ඔවුන් හිතන නිසා. පශ්චාත් නූතනවාදින්ට මෙවැනි යතාර්ථයක් නැති නිසාත්, භාෂාව සම්බන්ධ වෙන්නෙ භාෂාවටම පමණක් නිසාත් වාක්‍යයක් ඇත්ත හෝ බොරුයි කියන්න ක්‍රමයක් නැහැ.

පශ්චාත් නූතනවාදින් ඩීකන්ස්ට්‍රක්ෂන් නමින් හදුන්වන ක්‍රියාවලිය මේ අනුව කෙළවරක් නැති ක්‍රියාවලියක්. ඩීකන්ස්ට්‍රක්ෂන් කියන්නේ පශ්චාත් නූතනවාදින්ගේ වචනවල අර්ථය පැහැදිලි කරන ක්‍රියාවලිය. භාෂාවේ යම් කිසි කොටසක වෙස් මුහුණ ගැලෙව්වත් ඊට පිටිපස්සෙන් තියෙන්නේ යතාර්ථයක් නෙවෙයි, භාෂාවේම තවත් කොටසක්. ඒකෙත් වෙස් මුහුණ ගැලෙව්වාම තියෙන්නේ භාෂාවේම තවත් කොටසක්. මේ විදිහට කවදාවත් යතාර්ථයකට ළගාවෙන්න බැහැ. ඒ අනුව පශ්චාත් නූතනවාදින් කියනව නූතනවාදින් කියන ආකාරයට භාෂාව යතාර්ථය පෙන්නුම් කරන්නේ නැහැ කියල. භාෂාව කියන්නේ වෙස් මුහුණු ගොඩක්. ඊට පිටිපස්සෙන් ඇත්ත මුහුණක් නැහැ.

මේ නිසා පශ්චාත් නූතනවාදින් තම මතයට විරුද්ධ මත පරාජය කරන්න උත්සහ කරන්නේ ඊට එරෙහිව තර්කානුකූලව කරුණු දක්වලා නෙවෙයි. තර්කයෙන් ඔවුන්ට වැඩක් නැහැ. යතාර්ථයෙන් ඔවුන්ට වැඩක් නැහැ. වඩා වැදගත් හැකිතාක් ආකර්ෂණීය ලෙස තම මතය ප්‍රකාශ කිරීම. මේ නිසා තමයි පශ්චත් නූතන්වාදී ලිපි ලේඛන හරසුන් ඒවා වෙන්නේ. ඔවුන්ටම අනුව හරයක් කියල දෙයක් තියෙන්න විදිහක් නැහැ, මොකද භාෂාවෙන් ඇත්තක් ප්‍රකාශ කරන්න බැරි නිසා. ඔවුන්ගේ ලිපි ලේඛන අතාර්කික හරසුන් දේවල්. මොකද ඔවුන්ටම අනුව වඩා වැදගත් ආකර්ෂණීයකම. මේ නිසාම හුගක් පශ්චාත් නූතනවාදින් ලිපි ඔවුන් අකමැති දේවල් ගැන කැත විදිහට කතා කරනව. උදාහරණයක් විදිහට ඇන්ඩ්‍රියා ඩ්වොර්කින් නම් පශ්චාත් නූතනවාදිනියට අනුව සියලු සමලිංගික නොවන පිරිමි ස්ත්‍රී දූෂකයන්. 

ඔබ මේ ලිපි පෙළ දිගටම කියව්වා නම් දැනටමත් ඔබට තේරෙනව ඇති මොවුන් මේ අර අදින්නේ මොකටද කියල. ශත වර්ෂ දෙකක් තිස්සේ සමාජවාදින් විවිධ සැලසුම් ක්‍රියාත්මක කළා. මුලින්ම ඔවුන් බලාගෙන හිටියා සමාජයේ පහළ පන්තීන් පවතින ක්‍රමය ගැන කළ කිරිලා විප්ලවයක් කරනකම්. ඒක හරි නොයනකොට ඔවුන් බලාපොරොත්තු වුනා සමාජයේ ඉහළ මට්ටමේ ඉන්න විද්වතුන් පිරිසක් පහළ පන්තියට නායකත්වය දීලා විප්ලවයක් කරලා සමාජවාදී රාජ්‍යය ඇති කරයි කියල. රුසියාව, චීනය වගේ රටවල මෙවැනි විප්ලව ඇති වුනත් ඇති වුනේ ඔවුන් බලාපොරොත්තු වෙච්ච සමාජවාදයක් නෙවෙයි. හැදිච්ච රටවල් අසාර්ථක රාජ්‍යයන් බවට පත් වුනා. ඔවුන් මුලින් බලාපොරොත්තු වුනා ධනවාදය තමන්වම විනාශ කරගනියි කියල. ඒක හරි නොයනකොට ඔවුන් සාමකාමි ලෙස එය පෙරළා දමන්න උත්සහ කළා. ඒකත් හරි නොයන කොට ඔවුන් ත්‍රස්තවාදයක් ක්‍රියාත්මක කළා.

නමුත් ඒ මොනවා කළත් ධනවාදය සාර්ථකව දිගටම ඉදිරියට ගමන් කළ අතර සමාජවාදය දිගින් දිගටම අසාර්ථක වුනා. තර්ක හා සාක්ෂි කියන දෙකම තියෙන්නේ සමාජවාදයට එරෙහිව.

ඉතින් තර්කය හා සාක්ෂි කියන දෙකම තියෙන්නේ තමන්ට විරුද්ධවනම් කරන්න තියෙන්නෙ එක දෙයයි. ඒ තමයි තර්කය හා සාක්ෂි කියන දෙකම පිළි නොගෙන ඉන්න එක. පශ්චාත් නූතනවාදී සැලැස්ම එයයි. ඔවුන්ගේ දැක්මට අනුව වාස්තවික යතාර්ථයක් කියල දෙයක් නැහැ. විඤ්ඤාණය කවදාවත් යතාර්ථයක් ගැන දැන ගන්නේ නැහැ. භාෂාව සම්බන්ධ භාෂාවටම පමණයි. කවදාවත් යතාර්ථයකට සම්බන්ධ වෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා ඇත්ත බොරුව කියල දෙකක් නැහැ. තියෙන්නේ වාගාලංකාරය පමණයි. ඒ නිසාම තර්කය, සාක්ෂි ආදියෙනුත් වැඩක් නැහැ.

පශ්චාත් නූතනාවදයට හරයක් තියනවනම්, මේක තමයි ඒකෙ හරය. එනම්, ඔවුන්ට අනුව තර්කය, සාක්ෂි, විද්‍යාව ආදියෙන් වැඩක් නැහැ. ඇත්ත බොරුව කියල දෙයක් නැහැ. තර්කානුකූල, සාක්ෂි වලට අනුව බැලුවොත් සමාජවාදය අන්තිම අසාර්ථකයි. නමුත් තර්කයෙන් සාක්ෂි වලින් අපට වැඩක් නැහැ. ඇත්ත බොරුව කියල දෙයක් නැහැ. ඒ නිසා සමාජවාදය අසාර්ථයකයි කියන අදහසේ කිසි ඇත්තක් නැහැ.

පශ්චාත් නූතනවාදයේ තව අදහස් තිබුනත් මේක තමයි වැදගත්ම අදහස. පශ්චාත් නූතනවාදි අනෙක් අදහස් යම් ප්‍රමාණයක් පිළිබදව ඊළග ලිපියෙන් සලකා බලමු.

 

අපි මේ වෙනකොට බටහිර දේශපාන දර්ශනයේ එක්දහස්  හයසිය ගණන් වල සිට එක්දහස් නවසිය පනහ දශකය දක්වා ඉතිහාසය පිළිබදව කතා කරල තියනව. කළින් කිව්ව පරිදි එක්දහස් නවසිය පනහ දශකය වෙනකොට මාක්ස්වාදයත් සමාජවාදයත් න්‍යායාත්මකවත්, ප්‍රායෝගිකවත් දැඩි අර්බුදයක සිටියේ. පශ්චාත් නූතනවාදය එක් දහස් නවසිය පනස් ගණන් වලදි ඇති වුනේ මේ අර්බුදයෙන් වම බේරගන්න ප්‍රයත්නයක් වශයෙන්. ඔවුන් මේ උත්සහය කරපු ආකාරය අපි දැන් කතා කරමු.

පශ්චාත් නූතනවාදී ඥාණවිභාගයේ හරයේ තියෙන්නේ භාෂාව. නීතිය, විද්‍යාව, දේශපානය, සාහිත්‍යය වගේ දේවල් ගැන කතා කරද්දි පශ්චාත් නූතනවාදින් හා නූතනවාදින් අතර වෙනස තියෙන්නේ ඒ ඒ වස්තු විෂයයන් සම්බන්ධයෙන් පමණක් නෙවෙයි. ඒ වස්තු විෂයයන් පිළිබදව සාකච්ඡා කරන ක්‍රමවේදය සම්බන්ධයෙනුත් ඔවුන් වෙනස් මත දරනව.

ඥාණවිභාගයේදී භාෂාව සම්බන්ධයෙන් අහන ප්‍රශ්නයක් තියනව. ඒ තමයි භාෂාවත් යතාර්ථයත් අතර සම්බන්ධය මොකද්ද කියන එක. අනෙක් ප්‍රශ්නය තමයි භාෂාවත් ක්‍රියාකාරකමුත් අතර සම්බන්ධය මොකද්ද කියන එක. භාෂාව පිළිබද ඥාණවිභාගයේදී මතු කරන ප්‍රශ්න ඥාණවිභාග විඤ්ඤාණය පිළිබදව අසන ප්‍රශ්නවලින් උප කොටසක්. විඤ්ඤාණයත් යතාර්ථයත් අතර සම්බන්ධය කුමක්ද, විඤ්ඤාණයත් ක්‍රියාකාරකමුත් අතර සම්බන්ධය මොකද්ද කියන එක ඥාණවිභාගයේ ඉතා වැදගත් ප්‍රශ්න දෙකක්. මේ සම්බන්ධයෙන් නූතනවාදී මතයත්, පශ්චාත් නූතනවාදී මතයත් අතර විශාල වෙනසක් තියනව.

නූතන යතාර්ථවාදියෙක්ට අනුව විඤ්ඤාණය ඥාණාත්මකයි වගේම කෘත්‍යාත්මකයි. එනම්, විඤ්ඤාණයේ ප්‍රධානම කාර්යභාරය තමයි යතාර්ථය පිළිබද දැනුමක් ලබාදීම. එහි අනෙක් කාර්යභාරය තමයි යතාර්ථය පිළිබද ඒ දැනුම යතාර්ථය තුළ ක්‍රියාකාරකම් වලට පරිවර්තනය කිරීම.

අනෙක් අතට පශ්චාත් නූතනවාදින්ට අනුව යතාර්ථයක් කියල දෙයක් නැහැ. ඒ නිසා විඤ්ඤණයට බැහැ යතාර්ථය පිළිබද දැනුමක් ලබා දෙන්න. ඒ අනුව විඤ්ඤාණය ඥාණාත්මක  නැහැ. නමුත් එය කෘත්‍යාත්මකයි. එනම් එය ක්‍රියාකාරකම් වලට පොළබවනව. ඒ අනුව ක්‍රියාකාරකමුත්, යථාර්තයත් අතර කිසිම සම්බන්ධයක් නැහැ.

නූතනවාදින්ට අනුව වචන වලට වෙස්මුහුණක් තියනව. එනම් යම් යම් අවස්ථාවලදී  වචන වල තේරුම් වචනානුසාරයෙන්ම නොගත යුතුයි හා වචන හැමවිටම පරිසිද්ධීන් (facts) ගැන කියනව කියල නොසිතිය යුතුයි කියල. මිනිස්සු සමහර අවස්ථාවලදී ව්‍යංගාර්ථයෙන් කතා කරනව. ඒත් එක්කම සමහර අවස්ථාවලදී අමූලික බොරු කියනව. සමහර වාක්‍යය වලට විවිධ මට්ටම් වලදී විවිධ තේරුම් තියනව. ඉතින් නූතන්වාදින්ට අනුව වචන වල අර්ථය පහදනව කියල කියන්නේ වචනවල සැබෑ තේරුම යතාර්ථයට සාපෙක්ෂව වටහා ගැනීම. මේ අනුව නූතනවාදින්ට අනුව වචනවල අර්ථය පහදනව කියන්නේ ඥාණාත්මක, යතාර්ථය වටහා ගැනීම අරමුණු කරගත්ත දෙයක්.

අනෙක් අතට පශ්චාත් නූතනවාදින්ට අනුව වචනවල අර්ථය පැහැදිලි කිරීම කවදාවත් යතාර්ථයෙන් අවසන් වෙන්නෙ නැහැ. භාෂාව සම්බන්ධවෙන්නේ භාෂාවටම පමණයි. කවදාවත් එය භාෂාවෙන් පිට වාස්තවික යතාර්ථයක්ට සම්බන්ධ වෙන්නේ නැහැ. ඩෙරීඩාට අනුව අපිට කවදාවත් භාෂාවෙන් පිට යන්න බැහැ. භාෂාවට භාෂවෙන් පිට භාෂාමය නොවන යතාර්ථයක් නැහැ. ඒ අනුව ඇත්ත හෝ බොරුව කියල දෙයකුත් නැහැ. යම් වාක්‍යයක් බොරුයි කියල නූතනවාදින්ට කියන්න පුලුවන් ඒ වාක්‍යයට සමපාත නොවන යතාර්ථයක් තියනව කියල ඔවුන් හිතන නිසා. පශ්චාත් නූතනවාදින්ට මෙවැනි යතාර්ථයක් නැති නිසාත්, භාෂාව සම්බන්ධ වෙන්නෙ භාෂාවටම පමණක් නිසාත් වාක්‍යයක් ඇත්ත හෝ බොරුයි කියන්න ක්‍රමයක් නැහැ.

පශ්චාත් නූතනවාදින් ඩීකන්ස්ට්‍රක්ෂන් නමින් හදුන්වන ක්‍රියාවලිය මේ අනුව කෙළවරක් නැති ක්‍රියාවලියක්. ඩීකන්ස්ට්‍රක්ෂන් කියන්නේ පශ්චාත් නූතනවාදින්ගේ වචනවල අර්ථය පැහැදිලි කරන ක්‍රියාවලිය. භාෂාවේ යම් කිසි කොටසක වෙස් මුහුණ ගැලෙව්වත් ඊට පිටිපස්සෙන් තියෙන්නේ යතාර්ථයක් නෙවෙයි, භාෂාවේම තවත් කොටසක්. ඒකෙත් වෙස් මුහුණ ගැලෙව්වාම තියෙන්නේ භාෂාවේම තවත් කොටසක්. මේ විදිහට කවදාවත් යතාර්ථයකට ළගාවෙන්න බැහැ. ඒ අනුව පශ්චාත් නූතනවාදින් කියනව නූතනවාදින් කියන ආකාරයට භාෂාව යතාර්ථය පෙන්නුම් කරන්නේ නැහැ කියල. භාෂාව කියන්නේ වෙස් මුහුණු ගොඩක්. ඊට පිටිපස්සෙන් ඇත්ත මුහුණක් නැහැ.

මේ නිසා පශ්චාත් නූතනවාදින් තම මතයට විරුද්ධ මත පරාජය කරන්න උත්සහ කරන්නේ ඊට එරෙහිව තර්කානුකූලව කරුණු දක්වලා නෙවෙයි. තර්කයෙන් ඔවුන්ට වැඩක් නැහැ. යතාර්ථයෙන් ඔවුන්ට වැඩක් නැහැ. වඩා වැදගත් හැකිතාක් ආකර්ෂණීය ලෙස තම මතය ප්‍රකාශ කිරීම. මේ නිසා තමයි පශ්චත් නූතන්වාදී ලිපි ලේඛන හරසුන් ඒවා වෙන්නේ. ඔවුන්ටම අනුව හරයක් කියල දෙයක් තියෙන්න විදිහක් නැහැ, මොකද භාෂාවෙන් ඇත්තක් ප්‍රකාශ කරන්න බැරි නිසා. ඔවුන්ගේ ලිපි ලේඛන අතාර්කික හරසුන් දේවල්. මොකද ඔවුන්ටම අනුව වඩා වැදගත් ආකර්ෂණීයකම. මේ නිසාම හුගක් පශ්චාත් නූතනවාදින් ලිපි ඔවුන් අකමැති දේවල් ගැන කැත විදිහට කතා කරනව. උදාහරණයක් විදිහට ඇන්ඩ්‍රියා ඩ්වොර්කින් නම් පශ්චාත් නූතනවාදිනියට අනුව සියලු සමලිංගික නොවන පිරිමි ස්ත්‍රී දූෂකයන්. 

ඔබ මේ ලිපි පෙළ දිගටම කියව්වා නම් දැනටමත් ඔබට තේරෙනව ඇති මොවුන් මේ අර අදින්නේ මොකටද කියල. ශත වර්ෂ දෙකක් තිස්සේ සමාජවාදින් විවිධ සැලසුම් ක්‍රියාත්මක කළා. මුලින්ම ඔවුන් බලාගෙන හිටියා සමාජයේ පහළ පන්තීන් පවතින ක්‍රමය ගැන කළ කිරිලා විප්ලවයක් කරනකම්. ඒක හරි නොයනකොට ඔවුන් බලාපොරොත්තු වුනා සමාජයේ ඉහළ මට්ටමේ ඉන්න විද්වතුන් පිරිසක් පහළ පන්තියට නායකත්වය දීලා විප්ලවයක් කරලා සමාජවාදී රාජ්‍යය ඇති කරයි කියල. රුසියාව, චීනය වගේ රටවල මෙවැනි විප්ලව ඇති වුනත් ඇති වුනේ ඔවුන් බලාපොරොත්තු වෙච්ච සමාජවාදයක් නෙවෙයි. හැදිච්ච රටවල් අසාර්ථක රාජ්‍යයන් බවට පත් වුනා. ඔවුන් මුලින් බලාපොරොත්තු වුනා ධනවාදය තමන්වම විනාශ කරගනියි කියල. ඒක හරි නොයනකොට ඔවුන් සාමකාමි ලෙස එය පෙරළා දමන්න උත්සහ කළා. ඒකත් හරි නොයන කොට ඔවුන් ත්‍රස්තවාදයක් ක්‍රියාත්මක කළා.

නමුත් ඒ මොනවා කළත් ධනවාදය සාර්ථකව දිගටම ඉදිරියට ගමන් කළ අතර සමාජවාදය දිගින් දිගටම අසාර්ථක වුනා. තර්ක හා සාක්ෂි කියන දෙකම තියෙන්නේ සමාජවාදයට එරෙහිව.

ඉතින් තර්කය හා සාක්ෂි කියන දෙකම තියෙන්නේ තමන්ට විරුද්ධවනම් කරන්න තියෙන්නෙ එක දෙයයි. ඒ තමයි තර්කය හා සාක්ෂි කියන දෙකම පිළි නොගෙන ඉන්න එක. පශ්චාත් නූතනවාදී සැලැස්ම එයයි. ඔවුන්ගේ දැක්මට අනුව වාස්තවික යතාර්ථයක් කියල දෙයක් නැහැ. විඤ්ඤාණය කවදාවත් යතාර්ථයක් ගැන දැන ගන්නේ නැහැ. භාෂාව සම්බන්ධ භාෂාවටම පමණයි. කවදාවත් යතාර්ථයකට සම්බන්ධ වෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා ඇත්ත බොරුව කියල දෙකක් නැහැ. තියෙන්නේ වාගාලංකාරය පමණයි. ඒ නිසාම තර්කය, සාක්ෂි ආදියෙනුත් වැඩක් නැහැ.

පශ්චාත් නූතනාවදයට හරයක් තියනවනම්, මේක තමයි ඒකෙ හරය. එනම්, ඔවුන්ට අනුව තර්කය, සාක්ෂි, විද්‍යාව ආදියෙන් වැඩක් නැහැ. ඇත්ත බොරුව කියල දෙයක් නැහැ. තර්කානුකූල, සාක්ෂි වලට අනුව බැලුවොත් සමාජවාදය අන්තිම අසාර්ථකයි. නමුත් තර්කයෙන් සාක්ෂි වලින් අපට වැඩක් නැහැ. ඇත්ත බොරුව කියල දෙයක් නැහැ. ඒ නිසා සමාජවාදය අසාර්ථයකයි කියන අදහසේ කිසි ඇත්තක් නැහැ.

පශ්චාත් නූතනවාදයේ තව අදහස් තිබුනත් මේක තමයි වැදගත්ම අදහස. පශ්චාත් නූතනවාදි අනෙක් අදහස් යම් ප්‍රමාණයක් පිළිබදව ඊළග ලිපියෙන් සලකා බලමු.

 

Advertisements

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )